Liczne interakcje pomiędzy cywilizacją euroatlantycką i światem islamu niewątpliwie stanowią współcześnie asumpt ku głębszej dezintegracji międzykulturowej. Pomimo wielu zabiegów na rzecz załagodzenia sporu, kwestia unifikacji społeczno-politycznej obu cywilizacji nadal pozostaje poza zasięgiem realizacji ze względu na permanentne zachowania odbiegające od norm uzależnionych w relacjach stosunków międzynarodowych. Islamu nie należy rozpatrywać w aspekcie nadziei Zachodu bądź jego zagrożenia, ale jako równoprawny podmiot wszelkich układów na arenie politycznej świata wraz z pogodzeniem jego charakterystycznego podejścia w zakresie niekonwencjonalnych metod oddziaływania w sferze socjalnej i politycznej.
Współczesne zachwiania równowagi w kontaktach między obiema cywilizacjami stały się poważnym zagrożeniem dla funkcjonowania ładu na arenie międzynarodowej zarówno w stopniu mikro- jak i makrospołecznym, silnie korelując z możliwością oddziaływania na charakter i oblicze obecnych stosunków międzykulturowych. Nierealna jest kompletna weryfikacja oraz likwidacja zjawiska ponadnarodowego problemu religijnej dyskryminacji, której częściową minimalizację umożliwić może trwalsze zapewnienie kooperacji pomiędzy poszczególnymi podmiotami religijnymi, a wewnątrzpaństwowymi uregulowaniami skłaniającymi się do bardziej przychylnego stanowiska względem obcych narodowości, zarówno pod względem kulturowym, jak i religijnym.